DE SITE VOOR BROCANTE LIEFHEBBEERS

GASTBLOG: Karina Dorresteijn


Vreemde vogels

De afgelopen zomerperiode heb ik nogal wat rommelmarkten afgestruind, bijna iedere zaterdag was er wel eentje in de buurt, zo niet, dan zocht ik net zolang tot ik er eentje had gevonden om mijn zoektocht naar mooie schatten te kunnen voortzetten. Na al die jaren als “ervaren rommelaarster” weet ik inmiddels haarfijn op welke markt er nog mooie spulletjes te vinden zijn en ook dat je juist onder de kramen moet kijken. Met een vriendin die dezelfde brocante-besmetting door mij heeft opgelopen togen we op een natte zaterdagochtend ruim voor openingstijd naar een leuke lokale markt.

Een idyllisch wit kerkje als middelpunt, daaromheen marktkramen die huizenhoog volgestapeld stonden, ook eronder en ver daarnaast stond het hutjemutje vol. We deden alvast wat speurwerk vanachter het dranghek en bekeken welke kraam we als eerste moesten bezoeken zo dadelijk. De andere bezoekers begonnen ook onrustig wat heen en weer te drentelen en een enkeling probeerde alvast het hek door te kruipen, wat overigens altijd mislukt, de organisatie houd de boel strak dicht totdat de kerkklok 10uur slaat en de horde mensen als gekken het marktterrein op stuiven.

Goed voorbereid schuivelen wij naar de zojuist bekeken beste kraam en ik duik direct onder het kleedje wat op de kraam ligt. Ik zie de verkopers een beetje meewarig naar me kijken maar die schaamte ben ik inmiddels allang voorbij, van alles is daar te koop en ik weet dat juist de dingen die ik mooi vind vaak nog verstopt staan onder de kraam . Mijn hand glijd in een verschimmeld doosje waar ik nog net iets glimmends bovenuit zie steken, ik voel het, dit is iets geweldigs en net als ik voorzichtig het doosje tussen de theekopjes en bierglazen vandaan wil trekken is ZIJ mij voor. De Kraai, zo word zij door ons ook wel gekscherend genoemd, trekt hardhandig aan het glimmende beeld wat dus een setje porseleinen parkietjes blijkt te zijn..en ook nog eens in de kleuren van mijn huis…dat is voor mij bestemd!

Ik voel een enorme drang opkomen om het beeld net zo hardhandig weer uit haar hebberige handjes te trekken maar weet me gelukkig te beheersen. De Kraai doet of haar neus bloed en vraagt doodleuk aan de verkoper wat het ding moet kosten, gelukkig ziet de verkoper dat hij nu moet ingrijpen voor er een opstootje rond zijn kraam ontstaat want ik loop lichtelijk rood aan. De Kraai gunt mij geen blik waardig en ik sta er een beetje beteuterd bij, het is natuurlijk ook behoorlijk gênant deze vertoning..en dat om een behoorlijk lelijk beeld dat ook nog stuk is zie ik opeens. Er wordt kop of munt gedaan en ik ben de gelukkige, voor 5 euro mag ik de vogels mee naar huis nemen. Al was het alleen maar om de Kraai een hak te zetten, ik roep gretig jaa verkocht en doe net alsof ik zojuist een zeer bijzonder kunstobject heb weten te bemachtigen. Mijn vriendin piest bijna in haar broek van het lachen en heeft inmiddels haar trolley vol leuke spulletjes, ik loop te zeulen met het vogelbeeld over de markt en de miezerregen is veranderd in een langdurige stortbui dus tijd om naar de auto terug te gaan.

Tot overmaat van ramp staat er een opzichtige bus naast ons geparkeerd met de achterklep open en dak vol met prachtige brocante spullen, 1x raden wie dat is. De Kraai en ik hebben al vaker ons oog op dezelfde spullen laten vallen en meer dan eens was zij mij net een stap voor, ik kan mij het voorval met een geweldig houten wasrek nog goed herinneren. Ik had het apart laten zetten omdat ik op dat moment met een theekastje op mijn nek rondliep en zou binnen 10min terug zijn om het wasrek op te halen/betalen, de Kraai heeft een webwinkel met brocante en antiek en weet als geen ander dat zulke parels gewild zijn en heeft na 9 minuten tegen de verkoper gezegd dat ik waarschijnlijk niet meer terug zou komen en dat ze wel 5 euro meer wilde betalen, en zo geschiedde.

Je begrijpt dat ik haar dat nog steeds betaald wilde zetten wat nu dan toch eindelijk gelukt was. In de auto bekijken vriendin en ik het beeld van de vreemde vogels nog eens goed en moeten keihard lachen, het is echt een opzichtig ding, in een Duitse woonwagen zou het beeld zeker niet misstaan en er is dus ook nog een stuk van de staart afgebroken. Toch staan de parmantige parkieten te shinen in mijn huis en ben ik blij met mijn vreemde vogeltjes, leuk van lelijkheid noemen wij dat hier haha.